π. Ιωάννης Ρωμανίδης: το γνήσιο βίωμα της Ορθοδόξου Θεολογίας και η ψεύτικη Θεολογία της μεταπατερικής πλάνης

Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ο σύγχρονος εμπειρικός θεολόγος, ομιλεί για το γνήσιο βίωμα της Ορθόδοξης Θεολογίας σε σχέση με τη σύγχρονη μετα-πατερική - οικουμενιστική Θεολογία που διδάσκονταν από τα χρόνια του στις Θεολογικές σχολές.

Για μία "ψεύτικη Θεολογία" που χλευάζει και διαστρέφει τη παράδοση της Εκκλησίας μας, ποτίζοντας με νόθα νάμματα τους τότε φοιτητές "για να γίνουν καθηγηταί εις τα γυμνάσια, τα δημοτικά σχολεία και να γίνονται και οι Επίσκοποι της Εκκλησίας μας"

ΕΠΙΣΤΟΛΗ π. ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΩΜΑΝΙΔΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ π. ΘΕΟΚΛΗΤΟ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗ

Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ Θεόκλητε μοναχέ,

Εύχομαι το γράμμα μου να εύρη Σας και τον αγαπητόν μας Γέροντα Γαβριήλ υγιαίνοντας σωματικώς και πνευματικώς και τα του Μοναστηρίου πλήρως εν τάξει. Ο νους μου ευρίσκεται πάντοτε εις το Άγιον Όρος και με κάθε ευκαιρίαν προσπαθώ να διαφωτίσω τους γνωστούς μου περί αυτού. Πιστεύω ακραδάντως ότι η ζωντάνευσις της Ορθοδοξίας θα επέλθη μόνον διά της αναστηλώσεως του μοναχικού μας βίου. Ακριβώς επειδή η εν κόσμω Εκκλησία απεκόπη της μοναχικής παραδόσεως, εσημειώθη επί των ημερών μας η γνωστή κατάπτωσις της πνευματικής ζωής. Ο σατανάς έχει τόσον πολύ διαστρέψει την θεολογίαν των αιρετικών και των εκ της Δύσεως επηρεασμένων δήθεν ορθοδόξων, ώστε να νομίζουν τινές ότι η σωτηρία δεν είναι από το κράτος και τας χείρας του εχθρού, αλλά απο τον Θεόν. Ο Θεός έγινε άνθρωπος δια να μας σώση από τον εαυτόν Του!

Διά τούτο εις την Δύσιν εξέλιπεν η ασκητική ζωή. Ούτε νηστεύουν,ούτε προσεύχονται πολύ. Μόνον ζητούν την ευδαιμονίαν. Η κατάπτωσις της μοναχικής μας ζωής δεν οφείλεται, ως νομίζουν τινες, εις έλλειψιν αφοσιωμένων νέων. Υπάρχουν πολλοί που αφοσιώνονται εις την Εκκλησίαν. Επειδή όμως έχουν διεστραμμένην αντίληψιν περί σωτηρίας, προορισμού και αμαρτίας, δια τούτο αντί να πάνε στα Μοναστήρια πηγαίνουν στην «Ζωή», ή γίνονται κοσμοκαλόγηροι, δηλαδή κοσμικοί Αρχιμανδρίται και δυστυχώς σήμερα απο αυτούς βγαίνουν οι Επίσκοποι. Όταν υπάρχει εσφαλμένη Θεολογία, τότε ο χριστιανισμός καταντά δράσις.

π. Ιωάννης Ρωμανίδης: Η ορθοδοξία είναι θεραπευτική αγωγή

---

---

π. Ιωάννης Ρωμανίδης

Ένα απόσπασμα από το έργο του π. Ιωάννη Ρωμανίδη σχετικά με την φύση της ορθοδόξου Πίστεως.

<<Τώρα το ερώτημα που ακολουθεί είναι: Που σταματάει η δεισιδαιμονία και που αρχίζει η αληθινή πίστις;

Σ’ αυτά τα θέματα οι Πατέρες έχουν σαφείς θέσεις και διδασκαλία. Ένας άνθρωπος, ο οποίος ακολουθεί ή μάλλον νομίζει ότι ακολουθεί την διδασκαλία του Χριστού και απλώς πηγαίνει στην Εκκλησία κάθε Κυριακή, που κοινωνεί κατά τακτά διαστήματα, που χρησιμοποιεί τους παπάδες για να του κάνουν αγιασμούς , ευχέλαια κλπ, χωρίς να εμβαθύνη σ’ αυτά, παραμένοντας στο γράμμα του νόμου και όχι στο πνεύμα του νόμου, αυτός ωφελείται ιδιαίτερα από την Ορθοδοξία; Μετά ένας άλλος, ο οποίος προσεύχεται αποκλειστικά για την μέλλουσα ζωή για τον εαυτό του και για τους άλλους και αδιαφορεί τελείως γι’ αυτήν την ζωή, αυτός πάλι ωφελείται ιδιαίτερα από την Ορθοδοξία; Η μία τάσις εκπροσωπείται από τον παπά της ενορίας και όσους μαζεύονται γύρω του με το παραπάνω πνεύμα και η άλλη εκπροσωπείται από έναν Γέροντα σε μοναστήρι, συνήθως κάποιον αρχιμανδρίτη, που βρίσκεται σε σύνταξι και περιμένει να πεθάνη, με μερικούς μοναχούς γύρω του.

Εφ’ όσον οι δύο αυτές τάσεις δεν είναι επικεντρωμένες γύρω από την κάθαρσι και τον φωτισμό, από πατερικής απόψεως, είναι λανθασμένες ως προς εκείνο που επιδιώκουν. Όσο όμως είναι επικεντρωμένες γύρω από την κάθαρσι και τον φωτισμό και εφαρμόζουν την Ορθόδοξη Πατερική ασκητική αγωγή για την απόκτησι της νοεράς προσευχής, τότε μόνον τα πράγματα τίθενται πάνω σε ορθή βάσι. Αυτές οι δύο τάσεις είναι υπερβολές προς τα δύο άκρα. Δεν έχουν αυτές οι τάσεις κοινόν άξονα. Ο κοινός άξονας που διακρατεί την Ορθοδοξία και διατηρεί την συνοχή της, ο ένας και μοναδικός της άξονας επάνω σε όλα τα θέματα που την απασχολούν και ο οποίος τοποθετεί τα πράγματα πάνω σε ορθή βάσι, όταν λαμβάνεται υπ’ όψιν, είναι ο άξονας: Κάθαρσις – φωτισμός – θέωσις.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ Α΄. ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΓΓΑΜΟΣ ΒΙΟΣ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΝΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ1.

Ἡ ἰατρική τῆς Ἐκκλησίας

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διασώζει τά ὀρθά δόγματα τά ὁποῖα μέ τήν σειρά τους ὁριοθετοῦν τόν ὀρθό τρόπο ζωῆς δηλ. τό ὀρθόδοξο ἦθος. Ὁ ἄνθρωπος πιστεύοντας ὀρθά καί ζώντας ὀρθόδοξα ἐντάσσεται καί παραμένει στήν Ἐκκλησία, ὅπου καί ἀποκαθίσταται ψυχοσωματικά γινόμενα ἀληθινά ὑγιής.

Ἡ διάνοια-λογικὴ μὲ τοὺς συλλογισμούς της δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς ἑνώσει μὲ τὸν Θεό. Μόνον ὁ νοῦς, πού εἶναι τὸ κέντρο καί ὁ ὀφθαλμὸς τῆς ψυχῆς, εἶναι κατάλληλος γιὰ τὴν ἕνωση τῆς ὕπαρξής μας μὲ τὸν Θεό.Ἡ Ἐκκλησία μέ τήν πνευματική ἰατρική της ἀπελευθερώνει τόν νοῦ-καρδία ἀπό τήν δουλεία του στήν διάνοια-λογική.

Περί του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (+) Καθηγητού Πανεπιστημίου

Πατερική Θεολογία

Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (+)

Καθηγητού Πανεπιστημίου

 

Επιμέλεια – Σχόλια: Μοναχού Δαμασκηνού Αγιορείτου

 

Μέρος Πρώτον: Στοιχεία Ορθοδόξου ανθρωπολογίας και Θεολογίας

42. Περί του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας

Αυτό ακριβώς είναι και η ουσία του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Διότι τι λέγει ο ιερεύς μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων εκεί στις ευχές; Δεν λέγει: «Μελίζεται ο άρτος της ζωής, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος…»; Τι σημαίνουν όμως αυτά; Ότι στο Μυστήριο της παρουσίας του Θεού, στην Καινή Διαθήκη μετέχει και η ανθρώπινη φύσις του Χριστού. Οπότε τώρα ο τρόπος της παρουσίας και φανερώσεως του Θεού στον άνθρωπο είναι και δια της ανθρωπίνης φύσεως του Χριστού, η οποία και αυτή τώρα μερίζεται αμερίστως εν μεριστοίς!

Έτσι από την εμπειρία της θεώσεως γνωρίζομε ότι η μία απλή ενέργεια του Θεού μερίζεται αμερίστως εν μεριστοίς. Εκείνο δε, που γίνεται κατά την Θεία Ευχαριστία, είναι απόρροια της Ενσαρκώσεως.

Εἰκόνα τοῦ «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ» Ἰωάννου Ρωμανίδου

Εἰκόνα τοῦ «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»
Ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ βιβλίου «Ρωμηοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη» τοῦ πατρὸς Ἰωάννου Ρωμανίδου
Κατὰ παράκληση φίλων ἑτοίμασα γιὰ ἐκτύπωση αὐτὸ τὸ δοκίμιο χάρη ἐκείνων ποὺ συγκινοῦνται μὲ τὴν Ρωμηοσύνη μας, παρ’ ὅλη τὴν ὀργανωμένη καὶ ἔντονη πλύση ἐγκεφάλου ποὺ δεχόμαστε γιὰ νὰ τὴν ἐγκαταλείψουμε καὶ νὰ τὴν ἀντικαταστήσουμε μὲ τὸν Γραικισμό, τὸν ὁποῖο προσπαθοῦν οἱ Εὐρωπαῖοι νὰ μᾶς ἐπιβάλλουν ἀπὸ τὸν 9ο αἰώνα καὶ οἱ Ρῶσοι μετὰ τὴν Ἅλωση, ὅπως περιγράφουμε σὲ αὐτὸ τὸ δοκίμιο.
Αὐτὸ τὸ πόνημα εἶναι περίληψη τῶν ὅσων διδάσκω περὶ τῶν ἱστορικῶν καὶ ἰδεολογικῶν πλαισίων καὶ θεμελίων τῆς ρωμαίϊκης ὑπόστασης τοῦ Γένους.
Ὁ ἀναγνώστης θὰ διαπιστώσει ὅτι πολλὰ ἀπὸ τὰ ἐκτιθέμενα ἐδῶ, ἑρμηνευτικὰ ἀλλὰ καὶ ἱστορικά, ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὰ ἐν χρήσει ἐνχειρίδια τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων τῆς Ἑλλάδας ὅπως…
καὶ ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἐμφάνηση τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.
Αὐτὰ τὰ ἑρμηνευτικὰ καὶ ἱστορικὰ στοιχεῖα ὅπως ἐμφανίζονται στὴν Ἑλλάδα εἶναι πιστὴ παραλλαγὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς, ρωσικῆς καὶ ἀμερικανικῆς περὶ αὐτῶν τῶν θεμάτων, ἐπιστήμης.
Τὰ περισσότερα γεγονότα ποὺ ἀναφέρονται σὲ αὐτὸ τὸ δοκίμιο, σὰν γεγονότα δὲν δημοσιεύονται γιὰ πρώτη φορά. Ἔχουν σχεδὸν ὅλα δημοσιευθεῖ καὶ ὑπάρχουν διάσπαρτα σὲ παλαιὰ καὶ νέα βιβλία, ξένα καὶ ἑλληνικά.
Ἡ προσφορὰ αὐτοῦ τοῦ βιβλίου εἶναι ἡ ρωμαίϊκη σύνθεση καὶ ἑρμηνεία τῶν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον γνωστῶν στοιχείων.
Ἀκριβῶς σὲ τοῦτο τὸ σημεῖο αὐτὴ ἡ μελέτη εἶναι ἀντίθεση καὶ διαμαρτυρία κατὰ τῆς εὐρωπαϊκῆς, ρωσικῆς, καὶ ἀμερικανικῆς σύνθεσης καὶ ἑρμηνείας, στὴν ὁποία ὑποδουλώθηκε ἡ Ρωμηοσύνη μέσω τοῦ Νεογραικισμοῦ ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἑλλάδα.
Μὲ Γραικισμὸ καὶ Νεογραικισμὸ ἐννοοῦμε ὄχι τὸν Νεοελληνισμό, ἀλλὰ μόνο τὸ μὴ ρωμαίϊκο μέρος τοῦ Νεοελληνισμοῦ.
Ὁ Νεοογραικισμὸς ὅπως καὶ ὁ πρὶν τὴν Ἅλωση Γραικισμὸς εἶναι ἀπὸ τὴν φύση τους δουλεία χειρότερη τῆς Φραγκοκρατίας καὶ Τουρκοκρατίας.
Ἡ Φραγκοκρατία καὶ ἡ Τουρκοκρατία ἦταν ὑποδουλώσεις τοῦ σώματος.
Ὁ Γραικισμὸς καὶ Νεογραικισμὸς εἶναι ὑποδουλώσεις τοῦ πνεύματος.
Οἱ Ρωμηοὶ τῆς Φραγκοκρατίας καὶ τῆς Τουρκοκρατίας εἶναι ὅσοι δὲν ἀκολούθησαν τὸ παράδειγμα ἐκείνων ποὺ φράγκεψαν καὶ τούρκεψαν.
Οἱ σημερινοὶ ἐναπομείναντες Ρωμηοὶ ἀσφαλῶς δὲν τουρκεύουν ἀλλ’ οὔτε φραγκεύουν οὔτε γραικεύουν.
Ὅπως οἱ Γραικοὶ πρὶν τὴν Ἅλωση εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ φράγκευσαν, ἔτσι καὶ οἱ Νεογραικοὶ γραίκεψαν καὶ ἔγιναν οἱ σημερινοὶ Γραικύλοι τῶν Εὐρωπαίων καὶ Ρώσων καὶ τώρα τῶν Ἀμερικάνων ἐξαδέλφων τῶν Εὐρωπαίων.
Τὸ γραικεύω εἶναι σχεδὸν ἴδιο μὲ τὸ φραγκεύω.
Σημαίνει σήμερα ἀμερικανεύω, ρωσεύω, φραντσεύω, γερμανεύω, δηλαδὴ γίνομαι πνευματικὸς δοῦλος τῶν ἔξω τῆς Ρωμηοσύνης.
Ὁ Ρωμηὸς γνωρίζει σαφῶς ὅτι ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ συμμαχίας καὶ δουλείας. Γίνεται σύμμαχος μὲ ὁποιονδήποτε, ἐφ’ ὅσον συμφέρει στὸ Ἔθνος, ἀλλὰ ποτὲ δοῦλος τῶν συμμάχων.
Ὁ Γραικύλος ὅμως νομίζει ὅτι συμμαχία σημαίνει πνευματικὴ δουλεία, δηλαδὴ συγχώνευση πολιτισμῶν καὶ σύγχυση ἰδεολογιῶν. Ὁ Γραικύλος δὲν γίνεται μόνο σύμμαχος, ἀλλὰ γίνεται καὶ θέλει νὰ γίνει ἕνα πράγμα μὲ τὸν σύμμαχο. Νομίζει ὅτι συμμαχία εἶναι τὸ νὰ προσφέρεται γιὰ ἔρωτα σὰν δούλη πρὸς κύριο γιὰ νὰ ἀποκτήσει ἰσχυρὸ προστάτη, ὁ ὁποῖος θὰ σώσει τὴν Ἑλλαδίτσα του. Ὁ Νεογραικίλος εἶναι συνεχιστὴς τῆς παράδοσης τῶν Γραικύλων πρὶν τὴν Ἅλωση, οἱ ὁποῖοι μᾶς κήρυτταν τὴν ἀνάγκη τῆς φράγκευσης τοῦ πνεύματος, γιὰ νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὴν δουλεία τοῦ σώματος.
Μὲ ἄλλα λόγια ὁ Γραικύλος φοβᾶται καὶ ἄρα οὔτε εἶναι οὔτε μπορεῖ νὰ εἶναι Ρωμηός, ἐφ’ ὅσον φοβᾶται τὴν πνευματικὴ ἀνεξαρτησία καὶ ἐλευθερία. Θέλει ἐλευθερία τοῦ σώματος μόνο. Καὶ γι’ αὐτὸ δὲν μπορεῖ καν νὰ φανταστεῖ ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη ὄχι μόνο δὲν ὑποδουλώνεται πνευματικά, ἀλλὰ εἶναι μέσα στὸν κόσμο ἡγετικὴ πολιτιστικὴ δύναμη. Πῶς μπορεῖ ὁ Γραικύλος νὰ ἔχει αἰσθήματα καὶ πεποίθηση ἡγέτη, ὅταν εἶναι δοῦλος;
Ὁ Ρωμηὸς ἔχει ἡγετικὰ αἰσθήματα ἀπὸ τὴν Ρωμηοσύνη του.
Ὁ Γραικύλος τὸν ἡγέτη κάμνει μόνο μέσα στὴν Ἑλλαδίτσα του, ἀφοῦ τὰ ἡγετικά του αἰσθήματα καὶ τὴν πολιτικὴ του δύναμη ἀντλεῖ ἀπὸ πηγὴ ἔξω τῆς Ρωμηοσύνης καὶ ἐκτός τῆς Ἑλλαδίτσας του.
Ὁ Ρωμηὸς εἶναι ἀπὸ τὴν Ρωμηοσύνη του ἀετός. Οἱ Ρωμηοὶ εἶναι μεταξύ τους ἀετοὶ καὶ πρὸς τοὺς ξένους ἀετοί.
Ὁ Γραικύλος κάμνει τὸ λιοντάρι στοὺς Ρωμηοὺς μὲ τὴν βοήθεια τῶν ξένων, ἀλλὰ εἶναι φρόνιμο ποντικάκι στοὺς ξένους.
Δὲν ἐνδιαφέρει τὸν Ρωμηὸ τί λένε οἱ ξένοι γι’ αὐτόν, γιατί τὰ κριτήριά του εἶναι ρωμαίϊκα.
Ὁ Γραικὸς ἀγωνίζεται νὰ βρεθεῖ σὲ θέση νὰ διατυμπανίζει τί καλὰ λένε οἱ ξένοι γι’ αὐτόν, γιὰ νὰ ἀποδείξει τὴν ἀξία του, γιατί τὰ κριτήριά του δὲν εἶναι ρωμαίϊκα ἀλλὰ εὐρωπαϊκά, ρωσικὰ καὶ ἀμερικανικά.
Ὁ Ρωμηὸς εἶναι σκληρὸς καὶ ἐλεύθερος καὶ ποτὲ ἀφελής. Καὶ ὅταν τὸ σῶμα του ἢ τὰ συμφέροντά του σκλαβωθοῦν, κάμνει ἑλιγμοὺς καὶ ὑποκρίνεται ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις, γιὰ νὰ παραμείνει μὲ τὴν εὐφυία του ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο ἐλεύθερη ἡ Ρωμηοσύνη του. Μὲ περηφάνεια τὸν Καραγκιόζη κάμνει καὶ πάντοτε ἀδούλωτος ἀετὸς τῆς Ρωμηοσύνης παραμένει.
Ὁ Νεογραικισμὸς ἀρκετὰ ζημίωσε τὸ Ρωμαίϊκο μὲ τὴ λεγόμενη ξενομανία του, ἡ ὁποία εἶναι στὴν πραγματικότητα δουλοπρέπεια στὰ ἀφεντικά του.
Ἀκριβῶς ἐπειδὴ οἱ Νεογραικοὶ εἶναι χωρισμένοι μεταξὺ τῶν ἀφεντικῶν τους, συμπεριφέρονται ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον Γραικύλο ὅπως τὰ ἀφεντικά τους. Οἱ Γραικύλοι τῶν Ρώσων φέρονται πρὸς τοὺς Γραικύλους τῶν Ἀμερικάνων ὅπως οἱ Ρῶσοι φέρονται πρὸς τοὺς Ἀμερικάνους καὶ ἀντιστρόφως. Τὸ ἴδιο κάμνουν οἱ Γραικύλοι τῶν Φραντσέζων, Ἄγγλων, Γερμανῶν, κ.λ.π.
Γι’ αὐτὸ παρατηρεῖται τὸ περίεργο φαινόμενο νὰ ἐρωτεύεται ὁ Γραικύλος τὸν Ρῶσο φίλο του καὶ νὰ μισεῖ τὸν Γραικύλο τῶν Ἀμερικάνων καὶ ἀντίστροφα.
Τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι ἕκαστος θεωρεῖ τὸν ἄλλο Γραικύλο ἐχθρὸ καὶ προδότη τοῦ Ἔθνους.
Ἐξ ἀπόψεως ὅμως Ρωμηοσύνης οἱ Γραικύλοι εἶναι ὅλοι προδότες.
Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Ρωμηὸς ἀποφεύγει τὶς συμμαχίες. Ὄχι. Ὀνειροπόλος καὶ ἀφελὴς δὲν εἶναι. Ἀλλὰ ποτὲ δὲν γίνεται πνευματικὰ ἢ σωματικὰ δοῦλος τοῦ συμμάχου. Γίνεται σύμμαχος πιστὸς στὰ συμφωνημένα ἀλλὰ ἰδεολογικὰ καὶ πνευματικὰ ἀδέσμευτος.
Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει πάλι ὅτι δέχεται μόνο τὰ ρωμαίϊκα καὶ τίποτα τὸ ξένο. Δέχεται ὁτιδήποτε τὸ καλὸ καὶ τὸ κάμνει ρωμαίϊκο. Ὅπως γίνεται σύμμαχος μὲ ὅποιο συμφέρει ἐθνικά, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ἀποκτᾶ ὅλα ὅσα χρειάζονται ἀπὸ τὴ σοφία τῶν ἐπιστημόνων τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὰ προσαρμόζει στὸν ρωμαίϊκο πολιτισμό του. Ποτὲ δὲν συγχέει τὶς θετικὲς ἐπιστῆμες μὲ τὸν πολιτισμό, ἀφοῦ γνωρίζει ὅτι καὶ ὁ βάρβαρος μπορεῖ νὰ ἔχει ἢ νὰ ἀποκτήσει καὶ νὰ προαγάγει τὶς θετικὲς ἐπιστῆμες, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσει αὐτὲς στὴν ὑποδούλωση καὶ καταστροφὴ τῶν ἀνθρώπων.
Γι’ αὐτὸ ὁ Ρωμηὸς γνωρίζει ὅτι εἶναι πνευματικὰ ἡγέτης καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ὡς τεχνοκράτες καὶ ὡς οἰκονομικὴ δύναμη, ἡγέτες.
Ἀλλὰ οἱ Νεογραικοὶ ἔχουν τόσο πολὺ συνηθίσει νὰ συγχέουν τὸ τεχνοκρατικὸ καὶ τὸ οἰκονομικὸ στοιχεῖο μὲ τὴν πνευματικὴ ἡγεσία, ὥστε δὲν ἀντιλαμβάνονται πλέον τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι σήμερα πολιτιστικὸς ἡγέτης ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ἐκτός τῆς Ἑλλαδίτσας τους.
Ὁ Γραικύλος νομίζει ὅτι τέτοια ἡγεσία εἶχαν μόνο οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες καὶ φαντάζεται τὸν ἑαυτό του ὡς τὸν φύλακα τῶν ἐρειπίων τους. Θεωρεῖ συνεχιστὲς καὶ ἡγέτες τοῦ πολιτιστικοῦ ἔργου τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων τοὺς Εὐρωπαίους. Δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ καταλάβει ὅτι μόνο ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι συνεχιστὴς καὶ ἡγέτης τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Γι’ αὐτὸ ὁ Γραικύλος εἶναι ὁ κύριος συντελεστὴς στὴν καλλιέργεια τοῦ δουλοπρεποῦς φρονήματος τοῦ νεογραικικοῦ πνεύματος στὴν Ἑλλάδα. Ὁ Γραικύλος ἔχει ἐμπιστοσύνη στὰ ξένα ἀφεντικά του.
Ναὶ μὲν ὁ Ρωμηὸς ἔχει ἀπόλυτη πεποίθηση στὴν Ρωμηοσύνη του, ἀλλὰ οὔτε φανατικὸς οὔτε μισαλλόδος εἶναι καὶ οὔτε ἔχει καμία ξενοφοβία. Ἀντίθετα ἀγαπᾶ τοὺς ξένους ὄχι ὅμως μὲ ἀφέλεια.
Τοῦτο διότι γνωρίζει ὅτι ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ ὅλους τούς ἀνθρώπους καὶ ὅλες τὶς φυλὲς καὶ ὅλα τὰ ἔθνη χωρὶς διάκριση καὶ χωρὶς προτίμηση. Ὁ Ρωμηὸς γνωρίζει ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη του κατέχει τὴν ἀλήθεια καὶ εἶναι ἡ ὕψιστη μορφὴ τῶν πολιτισμῶν. Ἀλλὰ κατανοεῖ ἄριστα τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ τὸν Ρωμηό, ὄχι ὅμως περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ τὸν κάτοχο τῆς ἀλήθειας ἀλλ’ τὸ ἴδιο ἀγαπᾶ τὸν κήρυκα τοῦ ψέματος. Ἀγαπᾶ τὸν ἅγιο, ἀλλ’ ἀγαπᾶ τὸ ἴδιο ἀκόμη καὶ τὸν διάβολο.
Γι’ αὐτὸ ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι αὐτοπεποίθηση, ταπεινοφροσύνη, καὶ φιλότιμο καὶ ὄχι κίβδηλος αὐτοπεποίθηση, ἰταμότητα καὶ ἐγωισμός. Ὁ ἡρωισμὸς τῆς Ρωμηοσύνης εἶναι ἀληθινὴ καὶ διαρκῆς κατάσταση τοῦ πνεύματος καὶ ὄχι ἀγριότητα, βαρβαρότητα καὶ ἁρπακτικότητα.
Οἱ μεγαλύτεροι ἥρωες τῆς Ρωμηοσύνης συγκαταλέγονται μεταξὺ τῶν ἁγίων.
Ἡ Ρωμηοσύνη διαφέρει ἀπὸ τοὺς ἄλλους πολιτισμούς, γιατί ἔχει τὸ ἴδιο θεμέλιο γιὰ τὸν ἡρωισμὸ της ὅπως καὶ γιὰ τὴν ἁγιωσύνη της, δηλαδὴ τὸ ρωμαίϊκο φιλότιμο τὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει στὸν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμό. Παρόλα αὐτὰ οἱ Γραικύλοι ἀπὸ τὸ 1821 μέχρι σήμερα προπαγανδίζουν ὅτι πρέπει νὰ ἐγκαταλείψουμε τὴν Ρωμηοσύνη καὶ νὰ γίνουμε Εὐρωπαῖοι, γιατί δῆθεν ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμὸς εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ τὴν Ρωμηοσύνη.
Τὸ δοκίμιο τοῦτο δὲν προσπαθεῖ νὰ ἀποδείξει τίποτα. Ἡ Ρωμηοσύνη δὲν ἀποδεικνύεται. Περιγράφεται. Δὲν χρειάζεται ἀπολογητές. Εἶναι ἁπλὰ αὐτὸ ποὺ εἶναι. Τὸ δέχεται κανεὶς ἢ τὸ ἀπορρίπτει. Γι’ αὐτὸ τὰ παιδιὰ τῶν Ρωμηῶν ἢ παρέμεναν πιστοὶ καὶ σκληροὶ Ρωμηοὶ ἢ φράγκευαν ἢ τούρκευαν.
Καὶ σήμερα ἄλλοι παραμένουν Ρωμηοί, ἄλλοι ὅμως ἀμερικανεύουν, ρωσεύουν, φραντσεύουν, ἀγγλεύουν, δηλαδὴ γραικεύουν.
Στὸ παρελθὸν οἱ Ρωμηοὶ εἶχαν τὴν ἡγεσία καὶ ἦταν ὀργανωμένοι μὲ ρωμαίϊκη ἐπιστήμη καὶ παιδεία καὶ ἐπικρατοῦσαν στὸ Ρωμαίϊκο.
Μὲ τὴν ἵδρυση τῆς Ἑλλαδίτσας τῶν ἑλλαδιτσιστῶν ὅμως οἱ Ρωμηοὶ ἐκτοπίστηκαν ἀπὸ τὴν ἐξουσία καὶ ἀνέλαβαν αὐτὴν οἱ Γραικύλοι τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καὶ ἵδρυσαν τὸν Νεογραικισμὸ μὲ ἐπίσημο πρόγραμμα νὰ μὴν εἴμαστε πλέον Ρωμηοὶ ἀλλὰ τὰ ταπεινὰ καὶ φρόνημα γραικύλα παιδιὰ τῶν Εὐρωπαίων καὶ Ρώσων.
Ὄχι μόνο ἔγινε αὐτὸ ἀλλὰ οὔτε προσπάθησαν οἱ Νεογραικύλοι νὰ τὸ ἀποφύγουν. Ἤσαν ὑπερήφανοι γιὰ τὴν ὑποδούλωσή τους στὸν πολιτισμὸ τῶν Εὐρωπαίων καὶ Ρώσων καὶ τὴν διατυμπάνιζαν σὲ ὅλες τὶς πολιτιστικές τους ἐκδηλώσεις, τὴν μουσική, τοὺς χορούς, τὴν ἀρχιτεκτονική, τὶς ἐνδυμασίες κ.λ.π.
Τὰ πρῶτα κόμματα τῆς «ἐλεύθερης» Ἑλλάδας δὲν ἦταν τὸ φραντσέζικο κόμμα, τὸ ἀγγλικὸ κόμμα καὶ τὸ ρωσικὸ κόμμα;
Καὶ μέχρι σήμερα ποὺ τὰ ὑπουργεῖα παιδείας καὶ ἐξωτερικῶν ἀποτελοῦν μέρος τῆς κομματικῆς πολιτικῆς, δὲν συνεχίζεται ἡ ἴδια κατάσταση;

Περί της Ενσαρκώσεως Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (+)

Πατερική Θεολογία

Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (+)

Καθηγητού Πανεπιστημίου

 

Επιμέλεια – Σχόλια: Μοναχού Δαμασκηνού Αγιορείτου

 

Μέρος Πρώτον: Στοιχεία Ορθοδόξου ανθρωπολογίας και Θεολογίας

43. Περί της Ενσαρκώσεως

Ο Θεός δεν είναι περιωρισμένος κατ’ ουδένα τρόπον. Γι’ αυτό τονίζουν οι Πατέρες ότι ο Θεός Πατήρ είναι πανταχού παρών κατ’ ενέργειαν. Λόγω της υποστατικής ενώσεως του Λόγου με την ανθρώπινη φύσι στο πρόσωπο του Χριστού είναι επίσης πανταχού παρών και ο Χριστός ως Λόγος κατ’ ενέργειαν, είναι όμως απών ο Χριστός ως Λόγος, κατ’ ουσίαν. Η ανθρώπινη φύσις του Χριστού όμως είναι πανταχού παρούσα κατ’ ουσίαν.

Ο Θεός, δηλαδή η Αγία Τριάς είναι απών κατ’ ουσίαν στον κόσμο. Διότι ο Θεός δεν έχει κατ’ ουσίαν σχέσεις με τον κόσμο, επειδή οι σχέσεις του Θεού με τον κόσμον είναι μόνο κατά βούλησιν και κατ’ ενέργειαν. Κατ’ ουσίαν σχέσεις με τον κόσμον έχει μόνον η ανθρώπινη φύσις του Χριστού, που είναι πανταχού παρούσα. Όχι η Θεία φύσις του Χριστού.Αυτές οι διαφοροποιήσεις λοιπόν συνιστούν την Ορθόδοξη διδασκαλία περί της ουσίας και ενεργείας του Θεού, που είναι πάρα πολύ απλή. Το θεμέλιο αυτής της διδασκαλίας είναι αυτή αύτη η εμπειρία της θεώσεως. Καμμία φιλοσοφία δεν υπεισέρχεται εδώ. Οι διακρίσεις αυτές, που κάνουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, δεν είναι αποτέλεσμα φιλοσοφικού στοχασμού, διότι γνωρίζουν εξ ιδίας εμπειρίας ότι στην εμπειρία της θεώσεως ο θεούμενος είναι ενωμένος με τον Θεόν κατ’ ενέργειαν.

Η υποστατική ένωσις όμως του Χριστού με τον Θεόν Λόγον δεν είναι αυτής της φύσεως. Δεν είναι ενωμένος ο Χριστός με τον Λόγον κατ’ ενέργειαν ή απλώς κατά την βούλησιν του Θεού. Αλλά είναι ενωμένος ο Χριστός (η ανθρωπίνη Του φύσις) με τον Λόγο κατά φύσιν.

 http://www.oodegr.com/oode/biblia/pateriki_theologia/43.htm